Þessi skilaboð Hönnu Katrínar Friðrikssonar atvinnuvegaráðherra til þjóðarinnar eru ótvíræð. Með því að boða burðarþolsmat fyrir sjókvíaeldi á laxi á Mjóafirði ætlar hún að láta skoðun mikils meirihluta þjóðarinnar og kjósenda Viðreisnar og ríkisstjórnarflokkanna sem vind um eyru þjóta.
Hún ætlar að taka hagsmuni fárra fram yfir hagsmuni heilbrigði hafsins, lífríki landsins og velferðar eldislaxanna.
Sérhagsmunir verða teknir fram yfir almannahagsmuni, þvert á það sem ríkisstjórnin sem hún á sæti í hefur boðað.
Í könnun sem Gallup birti í sumar kemur fram að 80 prósent stuðningsmanna Samfylkingarinnar eru á móti sjókvíaeldi, 5 prósent þeirra styðja iðnaðinn. Í sömu könnun kemur fram að 70 prósent kjósenda Viðreisnar eru á móti sjókvíaeldi á laxi, 5 prósent styðja það, hlutfallið hjá Flokki fólksins er 70 prósent á móti og 14 prósent jákvæð í garð iðnaðarins.
Með þessari yfirlýsingu, sem í felst að greiða götu opinna sjókvía í fleiri firði landsins, er ráðherrann að lýsa yfir stríði við eigið stuðningsfólk og ríkisstjórnarinnar. Engin ástæða er til að orða þetta með mildari hætti.
Í könnun Gallup í sumar var líka þessi spurning:
„Hvort telur þú að rekstrarákvarðanir í sjókvíaeldisfyrirtækjum við Ísland ráðist meira af samfélagslegri ábyrgð eða af hagsmunum eigenda?“
Svörin voru afgerandi. Aðeins 4 prósent telja að fyrirtækin láti samfélagslega ábyrgð stýra ákvörðunartöku sinni, 83 prósent segja hagsmuni eigenda ráða, afgangurinn telja bæði sjónarmið jafnvíg.
Með ákvörðun sinni hefur atvinnuvegaráðherra tekið sér stöðu með hagsmunum eigenda sjókvíaeldisfyrirtækjanna, gegn hagsmunum almennings.