The Economist var að birta þessa grein.
„Norway’s multi-billion-dollar fish-farming industry shoulders much of the blame for dwindling wild-salmon stocks. Parasites and disease thrive among captive fish, which then spread beyond their nets. At the Etne river site, which opens out into one of the busiest fish-farming fjords in the country, every single fish your correspondent saw was infested with lice.“
Þetta vita nú þegar þau 65,4% þjóðarinnar sem eru andsnúin sjókvíaeldi á laxi í opnum netapokum (13,9% styðja iðnaðinn, restin tekur ekki afstöðu).
Þetta er líka ástæðan fyrir reiði fólks í garð þeirra stjórnmálaflokka sem vilja ekki taka skýra afstöðu gegn því að eins fari hér og í Noregi þar sem neyðarástand hefur skapast vegna ömurlegrar stöðu villtra laxastofna.
Sjókvíaeldið eyðileggur ekki bara lífríkið heldur líka afkomu fólks sem hefur kynslóðum saman treyst á hlunnindi af sjálfbærum veiðum.
Við hvað eru frambjóðendurnir hræddir? Þeir eru með tvo þriðju hluta þjóðarinnar á bakvið sig.
Sjókvíaeldisfyrirtækin hafa ítrekað sýnt á undanförnum árum að þau ráða ekki við starfsemina. Látið fisk sleppa í stórum stíl, sjókvíarnar fyllast af lús og milljónir eldislaxa drepast eftir langt og hræðilegt dauðastríð.
Við Íslendingar höfum tækifæri til að skrifa okkar kafla í sögunni um sjókvíaeldi á laxi.
Sumir stjórnmálamenn virðast vilja að hann verði endurtekning á mistökum Norðmanna.
Við erum margfalt fleiri sem vilja að okkar kafli fjalli um hvernig þessari hættu var afstýrt. Hvernig komið var í veg fyrir að lífríkið í fjörðunum og lífið í sveitunum var eyðilagt varanlega.
Við munum aldrei hætta að berjast fyrir þeim málstað.
Við mælum með umfjöllun The Economist (áskriftar krafist)