Hér er dæmi um hvernig verndarstarf stangveiðifólks getur stöðvað glórulausa rányrkju á villtum laxi ef farið verður að ráðum Árna Baldurssonar sem rætt er við í meðfylgjandi frétt.
Árni bendir á að veiði í Soginu hafa minnkað um 90% á rúmum áratug. Þar hafi um 1400 laxar veiðst um og upp úr 2010 en nú veiðist um 150 laxar á sumri. Hann segir að um 1000 til 1500 laxar séu veiddir í Ölfusá á sumri, rétt neðan við ármót Sogs og Hvítar. Netaveiðin valdi því að laxar skili sér ekki aftur á hrygningarstöðvar.
„Þessar ár eru bara í dauðateygjunum, það er bara staðreynd. Eins sorglegt og það er.“
Árni vill greiða netaveiðibændunum fyrir að hætta að veiða og drepa laxinn. Öðruvísi verður ekki hægt að byggja upp aftur sterka hrygningarstofna í ánum.
Veiðimenn í Ölfusá og Hvítá hafa sett sér þær reglur að sleppa öllum laxi sem veiðist. Árni telur að liðinn sé meira en áratugur síðan þær reglur voru settar.
„Það sem er kannski áhugavert er að það er enginn kvóti á neinum af þessum netum. Ekkert eftirlit af neinu tagi. Þannig að þeir drepa bara allt sem þeir komast í. Og áin er bara þvergirt á stórum hluta,“ segir hann.
…
Árni segist bera virðingu fyrir þeirri hefð sem er fólgin í netaveiðinni en að nauðsynlegt sé að gera breytingar vegna stöðu stofnsins.
„Þetta hefur náttúrlega verið hefð í einhverja áratugi eða árhundruð. Maður skilur það svo sem að þeir vilji halda í þetta. Þetta eru verðmæti og maður ber virðingu fyrir því. Staðan er bara allt öðruvísi en fyrir 20 árum þegar þetta skipti minna máli. Þá var svo mikið af laxi. Núna er þetta bara orðið svo grafalvarlegt að það má ekki drepa einn einasta lax. Hver lax í dag er bara kraftaverk og hann verður að fá að hrygna.“