Við hjá Íslenska náttúruverndarsjóðnum höfum ár eftir ár sett í hverja einustu umsögn til opinberra stofnana, ráðuneyta og Alþingis að það vanti áhættumat vegna laxalúsar.
Aldrei hafa neinar undirtektir eða viðbrögð borist. MAST heldur til dæmis bara áfram að stimpla á færibandi leyfi fyrir eitranir í sjókvíunum í fjörðunum fyrir vestan með vaxandi hraða. Meðvitundarleysið hefur verið með miklum ólíkindum.
Yfirdýralæknir fisksjúkdóma hjá MAST hélt því fram á sínum tíma að laxalús yrði ekki sama vandamál hér einsog í sjókvíaeldi í öðrum löndum. Reyndist hann hafa þar ævintýralega rangt fyrir sér.
Enn halda einhverjir að laxalús muni ekki verða vandamál á Austfjörðum vegna þess að hún hefur ekki náð fótfestu þar í sjókvíunum.
Bóka má að þeir hafa rangt fyrir sér. Eldið hófst seinna fyrir austan en vestan og er ekki orðið jafn mikið. Þegar sjókvíunum fjölgar mun lúsin koma, með skelfilegum afleiðingum fyrir villta laxfiska: lax, sjóbleikju og sjóbirting, og auðvitað eldislaxana líka.
Í umfjöllun Morgunblaðsins segir m.a.
Rannsókn Náttúrustofu Vestfjarða (NV) á útbreiðslu laxalúsar á eldislaxi og villtum laxi á Vestfjörðum sýnir sterka fylgni milli lúsasýkinga á villtum laxfiskum og fjölda fullorðinna kvenkyns laxalúsa í nálægum eldiskvíum. Þegar lúsin fjölgar sér í kvíunum dreifast lirfurnar á nálæg svæði og smitast þannig villtir laxfiskar af þessu sníkjudýri.
Lúsin nærist á húð og blóði fisksins og getur það haft alvarlegar afleiðingar fyrir heilsu þeirra fiska sem smitast.
Vísindamenn stofunnar telja rannsóknina sýna nauðsyn þess að herða eftirlit og reglur, sem og að móta nýjar aðferðir til að takast á við lúsasmit í fiskeldinu á Vestfjörðum. …