Davíð hittir beint í mark.
Það er áhugavert að fylgjast með því hvernig samfélagið bregst við þegar dýr sleppa úr mannlegri umsjón.
Í dag sáum við mjög góð viðbrögð vegna minkanna sem sluppu í Mosfellsbæ. Yfirvöld brugðust hratt við, fjölmiðlar fylgdust vel með málinu og sérfræðingar voru kallaðir til. Þetta er nákvæmlega það sem við viljum sjá þegar eitthvað getur haft áhrif á íslenska náttúru: skjót viðbrögð, ábyrgð og skýr upplýsingagjöf.
Þetta fékk mig hins vegar til að hugsa um annað sambærilegt mál: þegar eldislax sleppur.
Þegar eldislax sleppur úr mannlegri umsjón fer hann út í náttúruna og getur haft áhrif á villta laxastofna. Munurinn er kannski sá að minkurinn sést hlaupa um í hverfinu, á meðan eldislaxinn syndir hljóðlega út í hafið. Áhrifin á náttúruna geta þó verið veruleg.
Kannski er þetta einmitt tækifæri til að spyrja hvort við getum ekki sýnt sama viðbragðshraða og veitt sömu athygli þegar eldislax sleppur. Meiri sýnileiki, meiri fjölmiðlaumfjöllun og skýrari aðgerðir strax í kjölfar strokutilkynninga myndu líklega styrkja traust og auka líkur á árangursríkum viðbrögðum.