,,Núna er fækkun á ref slík að undarlegt má teljast,“ segir Ástþór Skúlason, bóndi á Melanesi á Rauðasandi í viðtali við Sigurð Bog Sævarsson, blaðamann Morgunblaðsins. Skýringar telur hann liggja í þeim áherslum sem séu í sjókvíaeldi á laxi, sem víða er stundað á Vestfjörðum.
Engin ástæða er til að efast um að Ástþór bóndi viti hvað hann er að tala um.
Þegar sjókvíaeldið læddist hér á síðasta áratug inn í firðina okkar, nánast undir radar, sáu handgengir stjórnmálamenn eldinu um að tekin voru úr sambandi lög landsins um varnir gegn mengun hafs og stranda sem gilda um allan annan atvinnurekstur á Íslandi.
Sérlög voru samin og sniðin að hagsmunum fyrirtækjanna því annars hefði þessi iðnaður aldrei staðist almenn mengunarvarnarlög. Í staðinn voru sett lög um ,,burðarþol“ fjarða þar sem á að meta hversu mikla mengun firðirnir eiga að þola. Nema hvað samkvæmt þeim lögum á aðeins að meta ,,lífrænt álag“: skít og fóðurleifar, sem er gríðarlegt frá sjókvíunum.
Horft var fram hjá því að iðnaðurinn er líka stórframleiðandi að ólífrænni mengun: örplasti í feikilegu magni, þungmálmum úr ásætuvörnunum netapokana, auk lyfja og skordýraeiturs sem notuð eru í miklu og sífellt vaxandi mæli gegn laxalús í sjókvíunum. Ekkert tillit er tekið til þessa hrikalega kokkteils sem streymir dag og nótt frá sjókvíaeldisfyrirtækjunum.
Pilsfaldakapítalistarnir eru víða. Þeir hafa hingað til átt sér ýmsa hauka í horni á Alþingi þegar hafa sérlögin verið sett um þennan skaðlega iðnað. Má til dæmis minna á að Einar K. Guðfinnsson, fyrrverandi sjávarútvegsráðherra, fór beint úr starfi sínu sem forseti Alþingis til starfa sem stjórnarformaður Samtaka fiskeldisstöðva og nú situr á þingi Jens Garðar Helgason, sem kom þaðan úr starfi hjá sjókvíaeldisfyrirtækinu Kaldvík.
Dæmin eru mun fleiri um tengsl stjórnmálamanna við sjókvíeldisfyrirtækin en við látum þessi duga í bili.