Katrín Oddsdóttir skrifar á Facebook:
ERU ÁRNAR Á LÍFI?
Síðustu daga hef ég hlustað á nokkur hlaðvarpsviðtöl við hinn frábæra rithöfund Robert Macfarlane. Hann gaf nýverið út bókina Is a river alive? sem spyr spurningar sem við verðum að fara að fást við; hver erum við til þess að rústa endalaust náttúru og vistkerfum í kringum okkur á grundvelli gróða?Hann er sjálfur frá Cambridge í Englandi er þar eru nær allar árnar „dánar“ í þeirri merkingu að maðurinn hefur brotið þær undir sig og sínar þarfir og þær flæða ekki lengur frjálsar með tilheyrandi útbreiðslu lífs.
Hann fjallar um tímamótalöggjöf frá 2008 í Ekvador þar sem náttúrunni voru veitt réttindi í stjórnarskrá landsins. Þetta var reynt í nýju stjórnarskrá Íslands líka en Alþingi hefur meistaralega tekist til með að kæfa það mál til dauða þrátt fyrir staðfestingu í þjóðaratkvæðagreiðslu árið 2012 að hún skyldi lögð til grundvallar sem stjórnarskrá Íslands.
Fyrir nokkrum árum reyndi fyrst almennilega á stjórnarskrárákvæðið í Ekvador þegar Hæstiréttur landsins friðaði magnaðan regnskóg frá fyrirhuguðum gullnámugreftri kanadísks fyrirtækis. Með öðrum orðum náttúran hafði betur gegn auðmagninu. Hér sé ég nær aldrei slíka sigra þrátt fyrir að okkur hafi verið treyst fyrir einni stórkostlegustu náttúruperlu jarðar, sem er þessi magnaða eyja Ísland.
Ég mæli mjög með því að hlusta á höfund bókarinnar ræða þessi mál, set eitt ágætisviðtal af mörgum í athugasemd.
Á miðvikudaginn stýrði ég málþingi eftir sýningu myndarinnar Laxaþjóð fyrir fullum sal í Bíó Paradís. Myndin sýnir með óyggjandi hætti hvernig sjókvíaeldi skemmir heilu vistkerfin til þess að búa til hagnað fyrir aðkýfinga og örfá störf leiðinni. Stóriðja sem fær að viðgangast því að auga hins sjálfmiðaða mannapa nær ekki að nema alla mengunina sem rennur óhindruð út í hafið okkar. Þetta er eins tærasta birtingarmynd á þeirri mannmiðuðu sjálfsmorðsvegferð sem við sem dýrategund erum á að mínu mati.
Þeir þrír þingmenn ríkisstjórnarinnar sem mættu í pallborð eftir myndina voru í lok viðburðarins beðin um að segja hvort þau myndu kjósa já eða nei um bann við sjókvíaeldis ef þau væru bara bundinn sannfæringu sinni. Það var vinur minn Andri Jóns sem spurði þessarar frábæru spurningar. Svarið stakk mig og ég hef verið hálfmiður mín satt að segja frá því að ég heyrða það því öll sögðu þau Nei.
Í dag skín sólin og ég sit í gluggakistunni minni og skrifa þetta út í kosmósið því ég er komin með algjörlega nóg af þessari allsherjar uppgjöf íslenskra stjórnmálastéttar og stjórnsýslu landsins gagnvart því verkefni sem er að vernda hér náttúruna okkar. Til mikils er að vinna því hér á Íslandi eru árnar enn sem komið er á lífi og hálendið að mestu ósnortið. Svo verður þó ekki lengi í viðbót ef við breytum ekki um leið. Þetta er grjóthörð staðreynd.
Mig langar ekki lengur að berjast með örlitlum stungum sem felast í sigruðu kærumáli hér og þar. Mig langar til þess að við breytum okkur í býflugnaher og sigrum kerfið saman og snúum þar með við þessari dómsdagsvegferð sem er í gangi. Þau sem vilja með í þann leiðangur megið endilega deila þessari færslu.
Fyrir fallega Ísland. Og fyrir villtu og stórfenglegu náttúruna sem á okkur, en ekki við hana.